Czworo nie znających się Nowojorczyków – Nate, Kris, Walter i Aria – mierzy się w kolejnymi zakrętami w swoim życiu, gdy niespodziewanie ich drogi przecinają się w przytulnym barze Lumi West prowadzonym przez Nate’a. W ten sposób można by streścić założenie serialu „Splot” (ang. tytuł „Ripple”), który od niedawna można obejrzeć na Netflix. „Splot” to serial, który wydaje się nieco retro i przypomina grzeczne telewizyjne produkcje sprzed 20-30 lat – seriale takie jak np. „Przystanek Alaska”, które z racji ograniczeń tego, co można pokazać w naziemnej TV, nie przerażały i nie szokowały, ale zamiast tego skupiały się na budowaniu głębszych relacji z bohaterami. Jeśli szukacie więc serialu, w którym wszyscy są w gruncie rzeczy dobrzy i gotowi nieść pomoc, to „Splot” Was nie zawiedzie.
„Splot” to przede wszystkim bohaterowie, których polubicie…
Ten serial nie miałby cienia szansy na jakikolwiek sukces, gdybyśmy nie polubili głównych bohaterów i trzeba przyznać, że z czwórki głównych przynajmniej trójka ma w sobie to coś. Atrakcyjna blondynka po czterdziestce – Kris (Julia Chan) to Brytyjka pracująca w wytwórni płytowej. Kobieta ma ucho do muzyki, co zawdzięcza ojcu, z którym zerwała kontakty lata temu. Kris szybko potrafi ocenić, kto ma potencjał na gwiazdę – jednak zostaje zwolniona z pracy, a jej obowiązki przejmuje jej młodsza i bardziej zdeterminowana podwładna. Teraz musi znaleźć nowy pomysł na siebie, nową pracę, a może założyć własną wytwórnię?
Nate (Ian Harding) to właściciel baru z winem i muzyką Lumi West oraz ojciec 6-letniej głuchoniemej dziewczynki Anny, który jest w separacji z matką Anny – Claire (Vanessa Smythe), choć nadal mieszkają pod jednym dachem. Nate planuje się rozwieść z Claire i wyprowadzić, ale najpierw odkłada to z powodu córki i kiepskiej sytuacji finansowej, a później dochodzi mu jeszcze jedna przeszkoda – przeciągający się kaszel okazuje się być symptomem raka płuc…
Walter (Frankie Faison) to czarnoskóry, emerytowany konduktor metra, którego ukochana żona umiera w pierwszym odcinku i teraz mężczyzna musi pogodzić się ze stratą i nauczyć się żyć od nowa – w pojedynkę. Pomaga mu w tym przebojowa Tara (Marci T. House) – liderka lokalnej grupy wsparcia oraz samotna czarnoskóra lesbijka, która jakiś czas temu również straciła żonę.
Czwartą bohaterką „Splotu” jest Aria (Sydney Agudong) – najmłodsza z czwórki, zapewne niespełna trzydziestoletnia młoda żona zapracowanego korpoludka, która usilnie stara się zajść w ciąże, a jednocześnie mierzy się ze stanami lękowymi i jest niespełnioną piosenkarką, która ma problem, by ukończyć tą pierwszą własną piosenkę…
Na życiowym zakręcie ważne jest wsparcie przyjaciół
Oczywiście w tym lukrowanym świecie czwórka bohaterów oraz paleta barwnych postaci drugoplanowych mają liczne i bardzo życiowe problemy. Centralnym miejscem serialu jest przytulny winebar Nate’a, czyli Lumi West – do którego ciągną wszyscy bohaterowie – mimo, że nie wydaje się, by ów przybytek cierpiał na brak klientów, to Nate ma narastające problemy finansowe i w pewnym momencie nie ma z czego wypłacić pracownikom premii. Wsparciem Nate’a w barze jest Ellis (Sarah Swire) – osoba trans, która ma uroczą partnerkę Rebeccę – fizjoterapeutkę. Jest bardzo lojalna wobec Nate’a i gdy Rebecca postanawia przenieść się do Montany za pracą, to Ellis pozostanie.
Kris najpierw zostaje gwałtownie zwolniona z pracy w dużej wytwórni płytowej, której oddała najlepsze lata swojego życia, a zaraz potem dowiaduje się, że jej ojciec, z którym straciła kontakt lata temu, jest umierający. W międzyczasie Kris poznaje Nate’a i szybko zaczyna między nimi iskrzyć – gdy jednak dowiaduje się jednocześnie o chorobie Nate’a i skomplikowanej sytuacji rodzinnej, robi krok do tyłu.
Trawiona wyrzutami sumienia, leci do Londynu, ale jest już za późno na pojednanie z ojcem – mimo odkrycia bolesnej prawdy o wydarzeniach z przeszłości, które wówczas źle zinterpretowała, co zaważyło na zerwaniu kontaktów z ojcem.
Zupełnie przypadkowo, biegając w parku, Kris natyka się na Arię, która śpiewa sobie gdzieś na uboczu i gra na gitarze, porzuconej przez kogoś wcześniej. Kris jest przekonana, że znalazła wielki talent i zaprasza Arię do wystąpienia w barze Lumi West. Gdy w końcu dochodzi do występu Arii, to oczywiście wszyscy obecni w barze zamierają w niemym zachwycie. Kris postanawia założyć własną wytwórnię muzyczną i proponuje Arii, by była pierwszą artystką, którą Kris weźmie pod swoje skrzydła. Niestety na horyzoncie pojawia się dawna asystentka Kris z bardziej atrakcyjną ofertą współpracy z dużą wytwórnią, którą Aria przyjmuje.
Niezbadane są drogi przeznaczenia…
Wiele jest filmów, które oparto na podobnym schemacie, co serial „Splot” – czyli kilka oddzielnych historii nieznających się bohaterów, rozgrywające się równolegle, które w pewnym momencie się przecinają lub spotykają w jakimś kulminacyjnym wydarzeniu. Najbardziej znane przykłady tego schematu to zapewne: „Miasto gniewu” (Crash, 2004 r.), „Magnolia” (1999), „Pulp Fiction” (1994), czy chociażby polski „11 minut” Jerzego Skolimowskiego z 2015 roku. Tak naprawdę mówi się nawet o specyficznym gatunku nazywanym hyperlink cinema, a badacze wskazują na znacznie starsze przykłady, jak chociażby „Grand Hotel” (1932), „Nashville” (1975) Altmana czy „Hannah i jej siostry” (1986) Woody Allena.
Serial „Splot” osadzono w Nowym Jorku (choć zdjęcia nakręcono w Toronto), czyli ogromnej aglomeracji, w której zdecydowanie trudno o zbiegi okoliczności i przypadkowe spotkania. Dlatego oglądając ten serial czuje się jednak pewną sztuczność pokazanych sytuacji – czyli ciągłego przecinania się dróg wąskiego grona bohaterów. Przebywając na leczeniu w szpitalu, Nate poznaje 9-letnią Finn (Isabella Astbury) – dziewczynkę chorującą na raka, z którą się zaprzyjaźnia. Równolegle Aria mierzy się z lękami co do wyjścia do ludzi i wystąpienia z własnym repertuarem – gdy internet w jej mieszkaniu przestanie działać, zadzwoni na infolinię dostawcy internetu i trafi na empatyczną konsultantkę, która okazuje się być ciotką Finn… Takich zbiegów okoliczności w „Splocie” jest o wiele za dużo!
Przykładem takich bardzo naciąganych rozwiązań scenariuszowych jest np. sytuacja, gdy Aria przypadkowo zostawia swój pierścionek zaręczynowy obok umywalki w publicznej toalecie. A kilka scen później matka Nate’a obdarowuje tym pierścionkiem swoją synową, wyjaśniając, że niedawno kupiła go u miejscowego jubilera. Odyseja pierścionka na tym się nie kończy, bo zostaje on sprzedany przez Claire, która wykorzystuje uzyskane w ten sposób pieniądze, by pomóc Nate’owi.
Silną stroną serialu „Ripple” (Splot) jest obsada złożona z relatywnie nieznanych aktorów, których szybko zaczynamy utożsamiać z odtwarzanymi bohaterami. Jedynie Frankie Faison grający Waltera ma na koncie kilka znanych seriali, np. „Prawo ulicy” (The Wire) oraz „Banshee”. Finałowy odcinek – niczym w typowej świątecznej komedii romantycznej – rozgrywa się w czasie świąt Bożego Narodzenia. Bohaterowie ubierają choinki, rozmyślają o swoim życiu, a wieczorem oczywiście spotykają się w Lumi West, gdzie Aria i Ellis zaśpiewają w duecie piękną piosenkę, a Walter zostanie wspólnikiem Nate i współwłaścicielem Lumi West, ratując w ten sposób Nate przed kłopotami finansowymi.
Ogólna ocena serialu SPLOT (Ripple) w skali 1-10 (*gdzie 1 – dno/badziewie, a 10 – cud/miód): 5.5
Poznaj nasz bieżący Ranking Najlepszych Seriali roku 2026 na platformach streamingowych!
SERIALOVO 
Dodaj komentarz