Niedawno serwis Apple TV+ opublikował ostatni z 7 odcinków serialu pt. Disclaimer (polski tytuł to „Sprostowanie”), który stanowi adaptację powieści o tym samym tytule autorstwa Renée Knight.

Scenariusz i reżyseria to w całości dzieło utytułowanego meksykańskiego reżysera Alfonso Cuaróna. Jakie są moje ogólne wrażenia? – Raczej pozytywne, choć z pewnymi „disclaimerami” (* w znaczeniu „zastrzeżeniami”), o których przeczytacie poniżej w mojej recenzji.

„Sprostowanie” potrafi wciągnąć…

Przyznam się, że jeszcze przed obejrzeniem ostatniego odcinka czytałem kilka recenzji Sprostowania, które nie były zbyt pozytywne. Czy je podzielam? – Nie, bo na tym najbardziej ogólnym poziomie, oglądanie tego serialu platformy Apple TV+ sprawiało mi przyjemność i raczej nie nudziło.

Tu od razu zaznaczę, że NUDA to dla mnie grzech absolutnie niewybaczalny – jeśli jakiś serial zaczyna mnie nudzić, to właściwie trudno mu będzie w jakikolwiek sposób nadrobić tę wadę. Natomiast wszystkie inne słabe strony, mielizny scenariuszowe, pomyłki obsadowe, niewiarygodności i tym podobne błędy mogą w jakiś sposób zostać zrekompensowane wciągającą akcją.

Tajemnica jest w samym centrum „Sprostowania„

Zacznijmy od gatunku – Disclaimer to dramat, dramat psychologiczny, ale też z elementami thrillera. Ale to co najbardziej w nim cenię to pierwiastek „mystery”, czyli pewną tajemnicę, którą przez wszystkie odcinki próbujemy zgłębić i rozwikłać. Co tak naprawdę wydarzyło się na tych wakacjach we Włoszech jakieś 20 lat temu?

Nie czytałem powieści, której adaptacją jest serial, więc nie wiem, na ile wyraźnie wyeksponowana w serialu rola narratora jest zapożyczona z książki. Zgodzę się z niektórymi krytykami, że można dyskutować, czy zabieg z narratorem, który często mówi nam, co mamy myśleć, a jednocześnie zwodzi nas na manowce, to dobry pomysł. Może gdyby tego narratora nie było i tak byśmy poszli w tym samym kierunku myślenia, ale przynajmniej nie czulibyśmy się lekko zmanipulowani na końcu? Jak sądzicie?

Na jakie tory myślenia jesteśmy kierowani? – Otóż, początkowe odcinki każą nam myśleć, że młody Anglik – Jonathan, który uratował syna głównej bohaterki przed utonięciem, a następnie sam utonął z wyczerpania może być swego rodzaju niewinną ofiarą zimnej i bezwzględnej femme fatale. Tak przecież myśli matka chłopaka.

I tak myśli również jego ojciec, który wiele lat później odkrywszy pisaną do szuflady książkę zmarłej już żony, postanawia uczynić z niej oręże do zniszczenia znienawidzonej femme fatale. Ale co szczególnie niepokojące – tę ścieżkę myślenia szybko zaczynają podzielać także mąż bohaterki Robert (Sacha Baron Cohen – bardzo dobra rola) i jej niezbyt rozgarnięty syn.

Kto się nie dał zwieść wersji sprzedawanej przez rodziców topielca?

Czyż nie jest nam łatwo podążyć tym tropem? – Piękna, młoda kobieta podczas wakacji zostaje zostawiona przez męża-pracusia sama (z kilkuletnim synem) we Włoszech. Na plaży poznaje sympatycznego 18-letniego rodaka, który jest nią zafascynowany (ukradkiem robi jej zdjęcia), a ujmuje ją swoją nieśmiałością i chłopięcym urokiem. Wdają się w lekki, wakacyjny romans, który dla niej jest tylko odskocznią od małżeńskiej rutyny, a dla chłopaka – wielką miłością, którą pragnie kontynuować także po wakacjach.

Jako widz i fan Cate Blanchette długo się broniłem przed jednoznacznym potępieniem bohaterki, ale pętla wokół jej szyi coraz mocniej się zaciskała. Nic nie wskazywało, by miała coś sensownego na swoją obronę… Choć chyba w przedostatnim odcinku podsunięto nam sugestię, że dziewczyna Jonathana, które przedwcześnie wróciła z Włoch do Anglii miała jakieś bliżej nieokreślone zarzuty do chłopaka. Te skłoniły jej matkę do ostrej rozmowy telefonicznej z matką Jonathana. Ot taka mała rysa, która w jakimś stopniu zapowiadała to, co wydarzyło się w finałowym odcinku.

Najbardziej tragiczny jest syn Catherine i Roberta

Postać, która wzbudziła w tym serialu najwięcej moich wątpliwości, to syn głównej bohaterki Nicholas Ravenscroft – ten w wersji dorosłej grany przez Kodi Smit-McPhee.

Niedorajda życiowy prześlizgujący się mimochodem po powierzchni życia z pomocą drugów. Kompletna porażka rodzicielska – patrząc z perspektywy statusu kulturowego jego rodziców. Z resztą wspomniany już narrator sugeruje nam chyba, że nawet matka celowo „wypchnęła” go z rodzinnego domu, by nie patrzeć na jego denne, pozbawione celu życie ekspedienta taniego elektromarketu.

Tak czy owak, finalne odkrycie, że główna bohaterka – grana przez Cate Blanchette – nie jest jednak tą wredną kobietą, która wykorzystała seksualnie młodego chłopaka, a później z lodowatym wzrokiem obserwowała jak tonie w morzu po uratowaniu jej synka, tylko dlatego że mógł zagrozić jej małżeństwu – jak to w swojej książce opisała matka topielca – jest dość satysfakcjonującym zakończeniem. Czułem, że gdzieś za zakrętem czai się jakaś niespodzianka i dostałem ją.

---

Ogólna ocena serialu DISCLAIMER w skali 1-10
(*gdzie 1 – dno/badziewie, a 10 – cud/miód): 6.5