
Serial „Vladimir” na Netflix to jedna z tych lekkich komedii z silnie eksponowanym podtekstem erotycznym, które pod relatywnie błahą treścią zadają także ciekawe pytania. Rachel Weisz wciela się w starzejącą się wykładowczynię literatury, która odkrywając nieznośną pustkę własnego życia, wikła się w sieć zakazanych fantazji i pragnień. Ta z pozoru lekka komedia z erotycznym podtekstem okazuje się trafnym studium kobiecej samotności, niespełnienia i potrzeby uznania. Pod kostiumem ironicznej opowieści o romansie kryje się pełna niepokoju refleksja o tożsamości, starzeniu się i granicach fantazji.
Kobieta mówi wprost do kamery…
Narratorka (Rachel Weisz) – bezimienna profesorka literatury z prowincjonalnego college’u – od początku zwraca się bezpośrednio do widza. W jej tonie pobrzmiewa ironia, sarkazm, ale też narastająca desperacja. Z jej wyznań wynika, że życie osobiste i zawodowe dawno przestało ją satysfakcjonować. Przełomem staje się pojawienie się Vladimira Vladinskiego (Leo Woodall) – młodego, niezwykle przystojnego pisarza, który właśnie dołącza do kadry uczelni.

Jego pozorne zainteresowanie wystarczy, by w kobiecie obudziły się tłumione emocje. Zauroczona jego chłopięcą męskością w sposób nieco komiczny, ale też tragiczny, coraz bardziej traci dystans do rzeczywistości.
Rozpoczyna się od końca – thriller w cieniu komedii
Serial otwiera scena, która w rzeczywistości rozgrywa się dopiero pod koniec historii. W leśnym domku bohaterki widzimy przywiązanego do krzesła młodego mężczyznę – nieprzytomnego, w samej bieliźnie i kardiganie. Kobieta wychodzi na papierosa i spokojnie opowiada widzom, że „trochę straciła kontrolę nad swoim życiem”…

Chwilę później akcja cofa się do momentu ich pierwszego spotkania w supermarkecie – przypadkowego, niewinnego, lecz brzemiennego w skutkach. Kiedy tego samego dnia okazuje się, że mężczyzna jest jej nowym kolegą z wydziału, błahe zauroczenie staje się obsesją. Fakt, że Vladimir ma piękną żonę Cynthię i małe dziecko, nie zniechęca bohaterki – przeciwnie, czyni go jeszcze bardziej fascynującym, bo trudniejszym do zdobycia.
Między akademicką poprawnością a starymi zasadami
W tym samym czasie na uczelni wybucha skandal: mąż bohaterki, John (John Slattery), zostaje zawieszony po oskarżeniach o romansowanie z kilkoma studentkami, które wniosły teraz skargi i domagają się jego usunięcia. Choć kobieta publicznie dystansuje się od sprawy, w jej narracji widać rozdźwięk pokoleniowy – jej zdaniem relacje między profesorami a studentkami, jeśli odbywają się za zgodą obu stron, nie są grzechem. W środowisku nastawionym na nową moralność jej postawa brzmi jednak archaicznie, jeśli nie niebezpiecznie.

Ta różnica spojrzeń staje się jednym z ciekawszych wątków serialu – pokazuje, jak zmienia się język władzy, seksu i etyki w akademickim świecie. Młodzi studenci okazują się być bardziej konserwatywni i pruderyjni niż ich 50-letnia profesorka. Bohaterka sama także przyznaje się Vladimirowi do romansu z byłym studentem. Dla niej relacje jej męża ze studentkami są po prostu seksem za obopólną zgodą – tym bardziej, że jak utrzymuje – ich małżeństwo jest od wielu lat „otwarte”.
Fantazje erotyczne jako ucieczka od pustki
„Vladimir” to nie tylko opowieść o romansie. To także studium kryzysu wieku średniego i mechanizmów, które pozwalają ludziom podtrzymywać złudzenie sensu. Nasza bohaterka, zdradzana i pomijana przez męża, odtrącana przez córkę-lesbijkę, traci grunt pod nogami. Jedynym sposobem na odzyskanie kontroli stają się fantazje – coraz śmielsze, coraz bardziej niepokojące, nawiedzające ją niemal o każdej porze dnia i w nocy.

Opowieść balansuje między komizmem a niepokojem. Sceny, w których profesorka interpretuje każdy gest Vladimira – chociażby ręce splecione za głową – jako erotyczny sygnał, są śmieszne, ale też żałosne. Kobieta gromadzi „trofea” – porzucone kąpielówki czy notes – jakby były dowodami wzajemnej namiętności.
Cienka granica między wyobraźnią a obsesją
Wraz z rozwojem akcji erotyczne rojenia bohaterki zaczynają pochłaniać ją całkowicie. Zapomina o obowiązkach, zaniedbuje swoich studentów, traci kontakt z rzeczywistością. Jej próby zbliżenia się do Vladimira – podszyte intelektualnym flirtem i wymianą książek – kończą się coraz bardziej desperacko. Jednocześnie próbuje pomóc mężowi w utrzymaniu posady w college’u, co niemal doprowadza do tego, że sama może zostać zwolniona.

Gdy przypadkiem odkrywa, że jej mąż utrzymuje jakieś potajemne kontakty z żoną Vladimira, uznaje to za znak losu. Postanawia działać – zaprasza młodego pisarza do leśnego domku, gdzie ich relacja nieuchronnie przekroczy granice tego, co było dotąd tylko fantazją.
Czy warto przekroczyć granicę?
Rachel Weisz prowadzi tę postać z imponującą precyzją – łączy w niej ironię, autoironię i głęboki smutek. Jednak jej okładkowa uroda – przywodząca na myśl topowe modelki stanowi pewien defekt. Oglądając „Vladimira” cały czas zastanawiałem się, jakich dodatkowych barw zyskałby ten serial, gdyby rolę narratorki powierzono np. Kate Winslett – aktorce o mniej oczywistej urodzie, która w serialu „Mare z Easttown” potrafiła stworzyć genialny portret starzejącej się kobiety z prowincjonalnego amerykańskiego miasteczka.

Leo Woodall, znany wcześniej z „Białego Lotosu” czy „Cel numer jeden„, wnosi mieszankę uroku i niejasnej chłopięcej niepewności, dzięki czemu nie staje się jedynie obiektem pożądania. Ich relacja działa na ekranie nie przez to, co dzieje się między nimi, ale przez to, co dzieje się w jej głowie.

Finał serialu to zaskakująca gra z widzem – pytanie o odpowiedzialność, winę i moc wyobraźni. Twórcy zabarwiają opowieść czarnym humorem i subtelną grozą, pozwalając, by widz sam zdecydował, gdzie kończy się flirt z fantazją, a zaczyna moralna katastrofa.
„Vladimir” nie jest klasyczną komedią o romansie. To inteligentna satyra o kobiecie, która myli literacką namiętność z prawdziwym życiem, a jednocześnie gorzki komentarz o starzeniu się i utracie znaczenia.
Ogólna ocena serialu VLADIMIR w skali 1-10 (*gdzie 1 – dno/badziewie, a 10 – cud/miód): 6.5
Lubisz czarne komedie? – Koniecznie sprawdź recenzje poniższych seriali!

Dodaj komentarz