Kanadyjski serial „Gorąca rywalizacja” (oryginalny tytuł „Heated Rivalry”) wkroczył na platformę HBO Max opromieniony aurą wielkiego hitu ostatnich tygodni za Oceanem i najbardziej wyczekiwanej premiery przez społeczność LGBTQ. Przyznam, że czytając różne entuzjastyczne opinie i recenzje również byłem ciekaw tego, co tak rozemocjonowało widzów. I niestety po obejrzeniu I sezonu nie znalazłem odpowiedzi – „Gorąca rywalizacja” to coś na kształt gejowskiego Harlequina, ekstremalna fantazja o super-męskich hokeistach, którzy tak naprawdę są wrażliwymi gejami, a tylko na potrzeby mediów i fanów prężą muskuły, zgrywając wielkich agresywnych twardzieli. No i nie mogą dokonać coming-outu, bo to zrujnowałoby ich karierę, więc prowadzą podwójne życie, co czyni ich nieszczęśliwymi. Na szczęście w końcu pojawia się ten jeden odważny, który dokona spektakularnego, publicznego coming-outu, a raz otwartych drzwi nie da się już ponownie zatrzasnąć…
Kanada vs. Rosja – „Gorąca rywalizacja” dwóch debiutantów
Serial „Gorąca rywalizacja” jest adaptacją cyklu powieści „Game Changers” kanadyjskiej pisarki Rachel Reid i został mocno osadzony w kanadyjskim folklorze, którego hokej jest kluczowym elementem. Akcja rozpoczyna się w 2008 roku, gdy dwóch młodziutkich hokeistów – Kanadyjczyk Shane Hollander (Hudson Williams) i Rosjanin Ilya Rozanov (Connor Storrie) – będący czołowymi zawodnikami juniorskich drużyn swoich krajów – po raz pierwszy się spotykają. Pierwsze starcie wygrywa Rozanov – Rosja zdobywa puchar pokonując Kanadę.
Wkrótce potem, Rozanov – będąc nr 1 w drafcie – zostaje wybrany do profesjonalnej drużyny hokejowej Boston Raiders, a będący nr 2 Hollander – trafia do Montreal Metros – głównego konkurenta Bostonu. Nazwy drużyn są fikcyjne, ale prawdziwe drużyny z obu tych miast – Montreal Canadiens i Boston Bruins – to jedne z najbardziej utytułowanych i ostro rywalizujących ze sobą ekip w profesjonalnej lidze hokejowej NHL.
Akcja serialu „Heated Rivalry” prowadzona jest dość chaotycznie i skacze co chwila o wiele miesięcy, a nawet lat do przodu, co momentami przypomina bardziej dokument niż typową, rozwijającą się opowieść. W 2010 roku Ilya i Shane zostają wybrani do wystąpienia razem w spocie reklamowym. Gdy po przedłużających się zdjęciach na lodowisku hokejowym, biorą prysznic w szatni, zauważają wzajemne zainteresowanie i podniecenie. Konsekwencją jest ich pierwsze potajemne spotkanie w hotelu… i pierwszy seks oralny.
Paradoksem całej ich sytuacji jest narzucona z góry narracja o bezwzględnej rywalizacji między dwoma najbardziej obiecującymi zawodnikami młodego pokolenia w ich debiutanckim sezonie w lidze. Dla mediów, ich rodzin i kolegów z obu drużyn, muszą odgrywać szopkę o tym, że się nie znoszą. Przy kolejnej okazji, podczas meczu gwiazd w 2011 roku, Ilya podaje Shane’owi numer swojego pokoju hotelowego – co oczywiście prowadzi do kolejnej gorącej schadzki. Tym razem jednak panowie wymieniają się już numerami telefonów i zapobiegliwie zapisują je pod damskimi imionami – na wypadek, gdyby ktoś podejrzał ich sprośną korespondencję.
Planują już kolejną randkę podczas meczu Bostonu z Montrealem w rodzinnym mieście Shane’a, ale zła pogoda uniemożliwia dotarcie Bostończyków do Kanady i mecz zostaje odwołany. Do kolejnego spotkania dochodzi więc dopiero na uroczystości wręczenia dorocznych nagród Ligii, na której Shane Hollander odbiera nagrodę dla najlepszego debiutanta roku – pokonując tym samym wielkiego rywala Ilyę Rozanova. Podczas ukradkowej rozmowy na tarasie Ilya prowokuje Shane’a, próbując go pocałować, ale Shane ucieka przerażony wizją, że ktoś mógłby ich nakryć.
Gdy okazjonalny „lodzik” na uboczu staje się czymś więcej…
Mijają kolejne lata, a znajomość Hollandera i Rozanova powoli, ale jednak – nabiera co raz większych rumieńców. Panowie wymieniają coraz więcej sprośnych SMSów, a gdy w 2013 r. spotykają się w mieszkaniu Shane’a – ten wreszcie zgadza się na pełny seks z penetracją. A ja zadaję pytanie – czy to w ogóle realne, by młody facet wytrzymał 5 lat tylko na okazjonalnych szybkich „lodzikach” zdarzających się raz czy dwa razy do roku? Jeśli tak, to pokazywałoby nieprawdopodobną presję środowiskową i paraliżujący strach przed byciem wyoutowanym!
Następny raz dwaj hokeiści wpadają na siebie na zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Soczi w 2014 roku, gdzie rosyjska drużyna zalicza fatalny występ, a konserwatywny ojciec Ilyi nie szczędzi mu słów krytyki. W Soczi, Rozanov odrzuca wszelkie próby kontaktu podejmowane przez Hollandera. Jak wiadomo w Rosji obowiązuje drakońskie prawo, które każe za kontakty homoseksualne. Dowiadujemy się również, że Ilya – który deklaruje się jako biseksualny i utrzymuje kontakty także z kobietami – jeszcze przed wyjazdem do zdegenerowanej Ameryki, miał kochanka w Rosji – Sashę, syna swojego rosyjskiego trenera.
Odrzucony Hollander rozmawia z kolegami hokeistami i wspomina, że wybiera się zobaczyć występ kanadyjskiego łyżwiarza figurowego – męscy koledzy Shane’a uznają, że ów łyżwiarz wykazał się dużą odwagą przyjeżdżając do Rosji – skoro jak podejrzewają jest gejem! No tak, panowie zakładają przecież, że jak ktoś kręci piruety w obcisłych spodniach to już na pewno jest gejem, ale nie wiedzą, że ten siedzący na przeciwko nich tryskający testosteronem lider kanadyjskiej drużyny hokejowej również!
Niepowodzenie na Igrzyskach, Ilya powetowuje sobie zdobyciem z Boston Raiders mistrzostwa Ligii. Na kolejnej imprezie wręczenia dorocznych nagród ligii, Shane i Ilya godzą się i dochodzi do kolejnej gorącej nocy w pokoju hotelowym. Jednak gdy Shane próbuje namówić Ilyę na zwierzenia na temat jego rodziny i sytuacji w Rosji, zostaje brutalnie zbyty.
Kolejne dwa lata to pasmo sukcesów Shane’a Hollandera, który doprowadza Montreal Metros do mistrzostwa ligii, ale sekretne spotkania dwóch zapiekłych rywali trwają w najlepsze. Czy zorientowaliście się, że jesteśmy już w roku 2016 – a panowie poznali się przecież w 2008?! Koledzy z ich drużyn zaczynają się interesować, z kim tak intensywnie wymieniają SMSy, ale oczywiście tajemnica musi pozostać tajemnicą! A nawet więcej – Shane poznaje popularną aktorkę i zaczyna się z nią pokazywać, co oczywiście jest świetną przykrywką. Media rozpisują się, jaką wspaniałą parę tworzą, gdy tymczasem w łóżku nic im nie wychodzi.
Spektakularny coming-out innego znanego hokeisty uwiera bohaterów
Wracając do ogólnej chaotyczności tego serialu, trzeci odcinek to piękny przykład dość specyficznego prowadzenia akcji w „Gorącej rywalizacji”. Na scenę nagle wkracza inny hokeista – Amerykanin Scott Hunter (François Arnaud), kapitan drużyny New York Admirals – który podczas rutynowej przebieżki po mieście wpada do lokalnego smoothie-shopu i u przystojnego młodego baristy zamawia wariant smoothie polecony przez owego baristę. Barista nazywa się Kip (Robbie G.K.) i jest studentem dorabiającym w barze, nie interesuje się hokejem i początkowo nawet nie rozpoznaje wielkiego gwiazdora hokeja.
Scott Hunter powraca do tego samego smoothie-baru za każdym razem, gdy jego drużyna gra domowy mecz i oczywiście zawsze zamawia to samo smoothie. Kip w końcu odkrywa, że jego przystojny, stały klient to kapitan nowojorskiej drużyny hokejowej. Początkowo nie może uwierzyć, że ten facet mógłby z nim flirtować – ale jego koleżanka z pracy przekonuje go, by brał zmiany w dni, w które Scott może wpaść po smoothie. I tak znajomość się stopniowo rozwija – Kip zostaje zaproszony na mecz New York Admirals, a w końcu także do apartamentu Scotta, gdzie zostaje na noc, która przeciąga się do śniadania, a wreszcie – nawet się wprowadza. Ale jest małe „ale”…
Mogłoby być wspaniale, ale Scott Hunter – podobnie jak Shane Hollander i Ilya Rozanov – nie wyobraża sobie coming-outu. A więc gdy np. Kip chce go zaprosić na swoją urodzinową imprezę do gejowskiego baru, to Scott odmawia. Kip nie chce się ukrywać, więc podejmuje odważną decyzję i wyprowadza się, stawiając sprawę jasno – jeśli Scott chce z nim być, to musi wyjść z szafy.
I Scott wychodzi z tej szafy, ale w jakim stylu! Gdy drużyna New York Admirals w końcu zdobywa mistrzostwo Ligii, a cała Ameryka siedzi przed telewizorami oglądając finałowy mecz, Scott Hunter świętując zdobycie tytułu zaprasza na lodowisko Kipa, który dopingował go z trybun. Kamery obserwują bacznie całe zajście – Kip nieśmiało schodzi na lodowisko, a tam ku zaskoczeniu wszystkich dochodzi do wspaniałej sceny pocałunku – wyzwalającego, szczerego, zrzucającego wszystkie maski i ograniczenia. Scott Hunter wreszcie stał się wolnym człowiekiem na oczach uradowanych zwycięstwem jego drużyny kibiców.
I co z tej „Gorącej rywalizacji” wynika dla osób LGBTQ?
Oglądając w TV gorący pocałunek Scotta z jego chłopakiem, Shane Hollander i Ilya Rozanov zaczynają rozumieć, że też by tak chcieli – choć do coming-outu jeszcze nie dorośli. Ilya daje się jednak zaprosić do leśnego domku Shane’a, gdzie mają wspólnie odpocząć po ciężkim sezonie. Ale zostają nakryci przez ojca Shane’a i pierwszy coming-out – przed rodziną kanadyjskiego hokeisty – zostaje wymuszony okolicznościami.
Niesamowite jest, jakie misterne plany snuje Shane, by zapewnić sobie choćby namiastkę związku z Ilyą. Otóż Ilya ma zmienić drużynę – z Bostonu przenieść się do Ottawy, która jest zaledwie 2 godziny jazdy od Montrealu. Mają też wspólnie założyć fundację charytatywną i w ten sposób uzasadnić przed mediami i opinią publiczną, dlaczego nagle się pogodzili i spędzają czas w swoim towarzystwie…
Przede wszystkim, każdy serial czy film, który pokazuje w normalny, szczery i nieskrzywiony sposób przedstawicieli mniejszości jest dla tych mniejszości czymś cennym i ważnym. Wszyscy – świadomie lub nie – szukamy w pop-kulturze wzorców i przedstawień osób podobnych do nas. Odnajdywanie w serialach czy filmach bohaterów, z którymi możemy się identyfikować wpływ pozytywnie na nas, ale może też w dłuższej perspektywie czasu powodować zmiany nastawienia całych społeczności.
Czy wizerunek gejów z serialu „Gorąca rywalizacja” ma coś wspólnego z rzeczywistością? – Na pewno ich emocje, lęki i radości są szczere i dobrze znane każdemu młodemu człowiekowi – nie tylko z środowiska LGBT, choć ta aura tajemniczości i konsumowania „zakazanego owocu”, która unosi się nad dwoma pokazanymi w serialu związkami jest z pewnością już czymś charakterystycznym dla relacji LGBT w społeczeństwach, które odrzucają i prześladują takie osoby.
Teoretycznie USA i Kanada – a szczególnie duże metropolie typu Nowy Jork, Boston, Montreal – w których rozgrywa się akcja serialu, należą do liberalnej części kontynentu. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja w Rosji – gdy bohaterowie uczestniczą w zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Soczi, mają świadomość, że za bycie gejem można tu trafić nawet do więzienia.
Nie przestaje jednak zaskakiwać, że w 2026 roku ciągle czekamy na jakiś spektakularny coming-out w typowo męskiej, drużynowej dyscyplinie. Bo to, że geje są wszędzie, nie wzbudza raczej wątpliwości. I wcale nie muszą od razu być największymi gwiazdami NHL, NBA czy piłkarskiej Ligii Mistrzów – akurat tutaj „Gorąca rywalizacja” poszła w ekstremum czyniąc gejami gwiazdorów trzech czołowych drużyn ligi hokejowej. I jest to smutny obraz mężczyzn uwięzionych w przygniatającym ich archaicznym wyobrażeniu kulturowym, które przez dekady narosło wokół zawodników uprawiających tę dyscyplinę.
O ile łyżwiarz figurowy może być gejem i nawet nikogo to nie dziwi – to już muskularny hokeista rozpychający się łokciami na lodzie – w żadnym razie! On musi być wzorem 100% macho – koledzy z szatni i kibice nigdy by przecież nie zaakceptowali jakiegoś „homo” w drużynie.
Ogólna ocena serialu GORĄCA RYWALIZACJA (Heated Rivalry) w skali 1-10 (*gdzie 1 – dno/badziewie, a 10 – cud/miód): 6.5
Lubisz seriale z wątkiem LGBT? – Sprawdź poniższe tytuły!
SERIALOVO 
Dodaj komentarz