„Bestia we mnie” (oryginalny tytuł „The Beast in Me”) to zdecydowanie jeden z najlepszych nowych seriali, jakie pojawiły się w tym roku na platformie Netflix, a z pewnością najlepszy w kategorii thrillerów psychologicznych! Kompaktowa fabuła, która skupia się na jednym wiodącym wątku i skutecznie buduje napięcie, a jednocześnie utrzymuje nas długo w niepewności, co do winy i motywacji bohaterów. Claire Danes i Matthew Rhyes stworzyli tu przekonujące, pełnowymiarowe portrety aktorskie postaci, które od fascynacji i wzajemnego zaciekawienia przechodzą do bezwzględnej rozgrywki o prawdę i życie.

Straumatyzowana pisarka na tropie mordercy?

Aggie Wiggs (Claire Danes) to pisarka, która parę lat temu zdobyła rozgłos i pieniądze powieścią pt. „Sick Puppy”, ale teraz mieszka sama na przedmieściu Nowego Jorku w zaniedbanym domu. Jej jedynym towarzyszem jest mały pudelek – pies, jej zmarłego kilka lat temu synka, bo jej małżeństwo z malarką Shelley Morris (Natalie Morales) rozpadło się po rodzinnej tragedii.

Aggie usiłuje napisać swoją drugą książkę, ale ma blokadę twórczą. Tymczasem jej uwagę przykuwa nowy tajemniczy sąsiad – Nile Jarvis (Matthew Rhyes) – syn potężnego developera, w przeszłości oskarżany o zabicie swojej pierwszej żony, która zginęła bez śladu, zostawiając tylko krótki list pożegnalny. Jej ciała nigdy nie odnaleziono. Nile Jarvis i jego druga żona Nina (Brittany Snow) chcą, by Aggie zgodziła się na budowę alejki na należącym do sąsiadów leśnym terenie. Aggie się opiera, ale w końcu zgadza się zjeść lunch z Nilem, by wysłuchać jego argumentów.

Ów lunch to pierwszy błąd popełniony przez Aggie, która opuszcza gardę i daje się wciągnąć w różne zwierzenia na temat swojego życia osobistego. Po wyjściu z knajpy wpadają na Teddy Feniga – chłopaka, który kierując pod wpływem alkoholu doprowadził do wypadku, w którym zginął synek Aggie. Pisarka ujawnia przed nowo poznanym sąsiadem, jak trudne są dla niej takie konfrontacje z Fenigiem. Jarvis długo i znacząco przygląda się Fenigowi.

Wieczorem tego samego dnia, do domu Aggie dobija się agent FBI Brian Abbott (David Lyones), który prowadził śledztwo w sprawie zaginięcia pierwszej żony Nile’a Jarvisa. Abbott ostrzega pisarkę, by nie ufała sąsiadowi. Następnego dnia rano okazuje się, że Teddy Fenig zaginął, a najprawdopodobniej popełnił samobójstwo – taką teorię przyjmuje policja. Oczywiście Aggie od razu świta w głowie, że to Nile mógł przyczynić się do zniknięcia Feniga, by w ten sposób pokazać swoją sprawczość.

Psychologiczne szachy czy gra w kotka i myszkę?

Mimo podejrzeń, że to Jarvis mógł stać za nagłym zniknięciem Feniga, Aggie Wiggs zaczyna niebezpieczną grę na dwa fronty. Nie unika kolejnych spotkań z podejrzanym sąsiadem. Poznaje także lepiej jego nową żonę, Ninę, która wyznaje, że wcześniej była asystentką i przyjaciółką zaginionej pierwszej żony Nile’a – Madison Jarvis (Leila George). Jednocześnie Aggie odnajduje też agenta FBI Briana Abbotta i dzieli się z nim swoimi podejrzeniami, co do udziału Jarvisa w zniknięciu Feniga.

Aggie Wiggs strasznie męczy się z pisaniem swojej ambitnej drugiej książki, która ma opowiadać o nietypowej przyjaźni liberalnej sędzi Sądu Najwyższego z innym bardzo konserwatywnym sędzią tegoż sądu. Nile wyśmiewa ten pomysł na książkę, jako nudny i mimochodem podrzuca pomysł, by Aggie napisała książkę o nim.

Gdy agentka Aggie, Carol (Deirdre O’Connell) odkrywa, że ta nie robi oczekiwanych postępów w pisaniu, Aggie ratuje sytuację sprzedając jej pomysł napisania odważnej książki o Nile’u Jarvisie – zamożnym synu magnata branży nieruchomości, który oskarżany jest o zabicie zaginionej pierwszej żony. Tymczasem wujek Nile’a, pełniący też funkcję jego ochroniarza – Rick (Tim Guinee) włamuje się do domu Aggie pod jej nieobecność i znajduje tam kartkę z zapisanym nazwiskiem agenta FBI Briana Abbotta.

Abbott ma romans ze swoją przełożoną w FBI – Eriką Breton (Hettienne Park), która jak się okazuje – jest wtyczką Ricka Jarvisa, sprawującego dyskretną kontrolę nad poczynaniami swojego bratanka Nile’a i chroni go przed wszelkimi niebezpieczeństwami. Rick informuje swojego starszego brata Martina Jarvisa (Jonathan Banks, znany z seriali „Breaking Bad” i „Better Call Saul”), że Nile zgodził się, by Aggie Wiggs napisała o nim książkę…

Czy każdą prawdę warto poznać?

Aggie wpada na pomysł, że opaska sportowa, którą nosi Nile Jarvis rejestruje jego położenie. A zatem przejmując dane z opaski można zweryfikować, czy feralnej nocy Nile był w miejscu, gdzie znaleziono samochód Feniga. Agent Abbott jest sceptyczny, ale gdy Aggie zdradza, że zauważyła, jakie jest hasło Jarvisa do laptopa, zgadza się włamać do rezydencji podejrzanego. A jest ku temu idealna okazja, bo ojciec Nile’a organizuje urodzinową imprezę dla swojego syna z drugiego małżeństwa i Aggie także otrzymuje zaproszenie, by mogła poznać całą rodzinę Jarvisów.

Tu właśnie następuje sekwencja scen, które prostymi środkami, ale jakże skutecznie budują napięcie do takiego poziomu, że w pewnym momencie modlimy się, by bohaterowi udało się uciec.

Otóż agent Abbott najpierw usypia groźne psy strzegące rezydencji Jarvisa, później przeskakuje płot, wchodzi do domu, włamuje się do laptopa i zaczyna kopiować dane na pendrive. A w tym samym czasie na imprezie urodzinowej Jarvisów, Nile dowiaduje się, że realizacja jego ukochanej inwestycji Jarvis Yards może zostać zablokowana przez Radę Miasta, bo jeden z kluczowych radnych wycofał swoje poparcie. Zdenerwowany Nile i jego żona opuszczają imprezę i jadą do domu. Aggie wysyła do Abbotta wiadomość, ale oczywiście pliki z laptopa nadal się kopiują… Samochód Nile podjeżdża już pod rezydencję, gdy Abbott chyłkiem, w ostatniej chwili wybiega od tyłu, ale groźne psy są już w pełnej gotowości, by bronić domu przed intruzami.

Abbott odkodowuje dane pozyskane z laptopa Jarvisa i odkrywa przerażającą prawdę, że Teddy Fenig jest przetrzymywany w niewoli przez Jarvisa. Dochodzi do brutalnej konfrontacji Abbotta z Nilem, który bez skrupułów zabija agenta FBI, a później skutecznie pozbywa się jego ciała.

Aggie tymczasem prowadzi kolejne rozmowy do swojej książki o Nile’u i spotyka się z rodzicami zaginionej pierwszej żony. Ku jej zaskoczeniu rodzice Madison utrzymują, że Nile był dobry dla ich córki i uratował ją przy wcześniejszej próbie samobójczej. Twierdzą, że Madison chorowała na chorobę dwubiegunową i sprawiała rozmaite problemy. Fakt, że nigdy nie odnaleziono jej ciała uważają za wyraz trudnego charakteru córki, która w ten sposób chciała ich dodatkowo ukarać. Pokazuje Aggie także jej list pożegnalny – kartkę niedbale wyrwaną z jakiegoś notatnika.

Wkrótce po tej rozmowie do Aggie dzwoni Will, brat Madison i prosi o spotkanie, na którym podważa twierdzenia swoich rodziców. Will wyznaje Aggie, że jego ojciec zainwestował cały rodzinny majątek w inwestycję Jarvis Yards i teraz boi się zagrozić Nile’owi, by nie stracić szansy na odzyskanie tych pieniędzy. Will wręcza także Aggie pudło z pamiątkami po swojej zaginionej siostrze, w którym Aggie znajdzie kluczowy dowód – część wyrwanej kartki z pamiętnika, której druga część okazała się domniemanym listem pożegnalnym Madison. Problem w tym, że owa kartka pochodziła z wpisu sprzed dwóch lat, gdy Madison rzeczywiście próbowała popełnić samobójstwo, ale została uratowana.

Nie będę zdradzał dalszych wydarzeń, ale muszę napisać, że serial „Bestia we mnie” bardzo dobrze utrzymuje napięcie, dawkując nam momenty zagrożenia i rozluźnienia. Przedostatni 7. odcinek to jedna wielka retrospekcja, w której cofamy się do wydarzeń z 2019 roku, gdy Madison „zniknęła” i poznajemy całą prawdę o tym, co się wydarzyło. Natomiast ostatni 8. odcinek to już prawdziwy majstersztyk wychodzenia z sytuacji pozornie beznadziejnej. Pisarka Aggie Wiggs zostaje skutecznie wrobiona w morderstwo Teddy Feniga przez Nile’a Jarvisa i zmuszona jest uciekać przed policją. Znajduje jednak w ostatniej chwili sposób, by cała prawda wyszła na jaw.

---

Ogólna ocena serialu  BESTIA WE MNIE (The Beast in Me) w skali 1-10 (*gdzie 1 – dno/badziewie, a 10 – cud/miód):  7.5

---

Lubisz thrillery psychologiczne? – Sprawdź recenzję tych seriali!