Serial „Genialna Morgan” (ang. tytuł „High Potential”), dostępny w Polsce na platformie Disney+, to swego rodzaju brat bliźniak serialu „The Good Doctor” o młodym, genialnym, autystycznym chirurgu. Wprawdzie tytułowa Morgan Gillory nie jest typem autystycznego sawanta, ale ma IQ na poziomie 160, co w otoczeniu osób przeciętnie inteligentnych czynią ją jednostką wybitną. Dr. Shaun Murphy z serialu „The Good Doctor” rozwiązywał najtrudniejsze przypadki medyczne, a Morgan Gillory dostaje pracę konsultantki w policji Los Angeles i pomaga rozwiązać najbardziej skomplikowane sprawy kryminalne, a przy okazji próbuje ustalić, co się stało z zaginionym 15 lat temu ojcem jej córki.

„Genialna Morgan” to typowy serial telewizyjny w starym stylu

Będę brutalny na starcie – jeśli szukacie serialu, przy którym można robić kolację, odrabiać z dziećmi lekcje, prasować koszule oraz przygotowywać prezentację do pracy, to „Genialna Morgan” jest idealnym serialem tła. Nie trzeba się nadmiernie skupiać, a nawet jak ucieknie Wam kilka scen czy nawet przyśniecie na pół odcinka, to spokojnie odnajdziecie się w kolejnym. Wprawdzie zagadki kryminalne bywają tu drobiazgowo skomplikowane, ale przecież wiemy, że genialna Morgan – prędzej czy później, ale raczej prędzej – rozwiąże każdą!

Dość szybko łapiemy schemat, na którym opiera się każdy odcinek tej typowo telewizyjnej produkcji realizowanej dla amerykańskiej stacji ABC. Serial „High Potential” to z resztą amerykański remake francuskiego serialu „HPI” (co ciekawe „The Good Doctor” także był remake’iem – ale południowokoreańskiego serialu). „Genialna Morgan” to serial kryminalny, ale także „workplace drama” – obserwujemy tu wewnętrzną dynamikę policyjnego komisariatu, relacje panujące pomiędzy pracownikami.

Każdy odcinek to oddzielna sprawa kryminalna, którą Morgan Gillory (w tej roli brawurowa Kaitlin Olson) pomaga rozwiązać za pomocą swojego analitycznego i bardzo pojemnego umysłu, który skrywa zasoby wiedzy niedostępne dla typowego śmiertelnika oraz umiejętność łączenia informacji, które z pozoru wydają się niepowiązane.

Niemrawy rozwój bohaterów i co raz dziwniejsze sprawy kryminalne…

W pierwszym odcinku poznajemy główną bohaterkę – Morgan Gillory – atrakcyjną, zawsze modnie ubraną (znak rozpoznawczy – krótka spódniczka i kozaczki), bezrobotną czterdziestolatkę i matkę trójki dzieci. Ojciec najstarszej, nastoletniej córki Morgan – Avy – zaginął w tajemniczych okolicznościach 15 lat temu, gdy Ava chodziła jeszcze w pieluchach. Dwójka młodszych dzieci pochodzi ze związku z Ludo, z którym Morgan się rozstała, ale mężczyzna nadal pomaga w opiece nad dziećmi i utrzymuje przyjacielskie relacje z Morgan.

Morgan pracuje jako nocna sprzątaczka w budynku zajmowanym przez policję Los Angeles i przypadkowo ujawnia swój niezwykły talent do logicznej analizy i wnioskowania, czym przyciąga uwagę szefowej wydziału kryminalnego Seleny Soto (Judy Reyes), która oferuje jej stanowisko konsultanta. Między obiema paniami tworzy się stopniowo przyjaźń oraz kobieca nic porozumienia.

Morgan przyjmuje ofertę pracy, ale pod jednym warunkiem – Selena ma pomóc rozwikłać zagadkę zaginięcia ojca Avy. I rzeczywiście pani porucznik stopniowo zaczyna dostarczać Morgan źdźbła informacji, które zaczynają przybliżać Morgan do odnalezienia byłego partnera.

W II sezonie kluczowy wątek to pojawienie się nowego szefa – kapitana Nicka Wagnera (Steve Howey), który zajmuje stanowisko, na które aplikowała Selena Soto i wykazuje dużo mniejszą tolerancję na nieszablonowe sposoby działania Morgan Gillory…

Przenoszona zagadka zaginionego 15 lat wcześniej ojca córki Morgan

Uważam, że wątek zaginionego ojca Avy powinien zostać rozwiązany na końcu pierwszego sezonu, a jego sztuczne przeciąganie przez cały II sezon wygląda słabo i przestało stanowić wartość dodaną. W ogóle 1. sezon był bardziej dynamiczny, a sprawy którymi zajmowała się Morgan sprawiały wrażenie bardziej typowych – choć z jakiegoś powodu trudnych do rozwiązania. W II sezonie scenarzyści postanowili poszaleć i niektóre case’y są naprawdę mocno odjechane, a mamy też jedną większą sprawę, w której przeciwnikiem policji i samej Morgan jest przestępca równie inteligentny co ona. Rozwiązanie tej zagadki wyjątkowo zajmuje aż 2 odcinki.

Porównując „The Good Doctor” z „Genialną Morgan”, ten pierwszy serial wygrywa pod każdym względem – ale najważniejsi są bohaterowie, których w tamtym serialu dobrze poznajemy, oglądamy ich rozwój z każdym odcinkiem i sezonem, a z czasem czujemy się, jak ich dobrzy znajomi. W przypadku „Genialnej Morgan” scenarzyści prześlizgują się tylko po powierzchni, a większość uwagi skupiają na wątkach kryminalnych.

Po dwóch sezonach niewiele wiem o kolegach Morgan z komisariatu, a i o niej samej – niewiele więcej. Weźmy np. detektywa Adama Karadecka (Daniel Sunjata) – to on stale współpracuje z Morgan, pojawia się w każdym odcinku i poza tym, że jest twardo stąpającym po ziemi policjantem, który stopniowo zaczyna doceniać pomoc Morgan, to przez 2 sezony nie dowiadujemy się o nim prawie nic.

„High Potential” to serial z potencjałem – jego najmocniejszą stroną jest barwna, wyrazista i dająca się lubić główna bohaterka, ale za bardzo skupia się na nużących szczegółach kryminalnych zagadek, zamiast lepiej rozwinąć bohaterów i pokazać dynamikę łączących ich relacji.

---

Ogólna ocena serialu  GENIALNA MORGAN (High Potential) w skali 1-10 (*gdzie 1 – dno/badziewie, a 10 – cud/miód):  5

---

Lubisz klasyczne historie kryminalne, w których postać inteligentnego detektywa rozwiązuje zawiłe zagadki? – Sprawdź recenzje tych seriali!