Serial „The Bear” / „Misiek” – którego wszystkie trzy sezony w Polsce możecie oglądać na platformie Disney+ – to ciekawy przypadek. Krytycy go kochają, obsypywany jest nominacjami i nagrodami, ale widzowie są jakby nieco mniej entuzjastyczni. Mój odbiór również jest mieszany, a wynika to z bardzo nierównej struktury i jakości poszczególnych wątków, a nawet odcinków.
Dlaczego I sezon „The Bear” był tak dobry?
Myślę, że esencja sukcesu I sezonu serialu „The Bear” tkwiła w wejściu za kulisy biznesu restauracyjnego i pokazania go z kilku perspektyw: właściciela, szefa kuchni i personelu. Gatunkowo I sezon był właściwie czystym „workplace drama” – niczym np. w serialu „Branża”, gdzie śledziliśmy zawodowe kariery bankierów inwestycyjnych – tak w „Miśku” obserwowaliśmy jak Carmy Berzatto (Jeremy Allen White) – utalentowany szef kuchni z doświadczeniem w najlepszych nowojorskich restauracjach – wraca do rodzinnego Chicago, by przejąć rodzinny bar z kanapkami „The Beef” po samobójczej śmierci starszego brata.
I sezon to był test umiejętności zarządzania biznesem restauracyjnym, ale i dużo trudniejszy test – a właściwie uczenie się na żywym organizmie – zarządzania zespołem kucharzy, pomocników i obsługi. Zerkając czasem na „Kuchenne Rewolucje” Magdy Gessler zauważam, że to jest częsty i poważny problem – ludzie mogą nawet mieć talent kulinarny, ale jeśli nie potrafią dobrać sobie ekipy odpowiednich pomocników i nie potrafią zarządzić emocjami i motywacją takiej grupy, to z dużym prawdopodobieństwem poniosą porażkę.
Te mające czasem posmak niemal dokumentalny sceny zza kulis, czyli z kuchni „The Beef” to było coś, na co czekałem odpalając każdy kolejny odcinek. Móc zobaczyć, jak pracuje ten skomplikowany, wewnętrzny silnik restauracji, który najczęściej dla nas – gości – jest głęboko ukryty, to było bezcenne!
Co poszło nie tak w II sezonie „The Bear”?
Na początku II sezonu Carmy podejmuje decyzję o gruntownym remoncie lokalu i przekształceniu „The Beef” w elegancką restaurację „The Bear”, w której jego kulinarne umiejętności będą wreszcie mogły zostać w pełni wykorzystane. Mimo, że w pierwszej chwili wydaje się to być ciekawym twistem scenariuszowym, który pchnie akcję na nieznane wody „haute cuisine”, to szybko okazuje się, że akcja serialu siada, bo twórcy postanowili złapać zbyt wiele srok za ogon.
Następuje dziwna fragmentaryzacja wątków. Tina i Marcus zostają wysłani na kursy doszkalające, które podniosą ich kulinarne kompetencje do nowego, wyższego poziomu „The Bear”. Carmy i Sydney (Ayo Edebiri) skupiają się na pracy nad menu i konceptem nowej restauracji. Natomiast Natalie, Richie i Neil zajmują się głównie remontem lokalu.
Otóż „workplace drama” coraz częściej jest wypierana przez „psychological drama” – twórcy serwują nam nieprzepracowane rodzinne traumy oraz wiele retrospekcji (czasem całe odcinki są jedną wielką retrospekcją), które nie posuwają akcji o milimetr, a jedynie mogą dać nam lepszy wgląd w przeszłość wybranych bohaterów. Tylko czy to jest nam do czegoś realnie potrzebne?
Osobiście wyznaję zasadę, że retrospekcje powinno się stosować oszczędnie i tylko wtedy, gdy jest to absolutnie niezbędne. W „Miśku” większość z nich jest jakąś fanaberią twórców, którzy chyba za bardzo zakochali się w swoich bohaterach i z trzeciorzędnych postaci zaczynają nagle robić skomplikowane konstrukty psychologiczne.
Barwna kolekcja, luźno powiązanych, jednoodcinkowych etiud…
Jeden z odcinków III sezonu „The Bear” – zatytułowany „Ice Chips” niemal w całości poświęcony jest porodowi dziecka przez siostrę Carmiego – Natalie Berzatto (Abby Elliott). Stojąc w korku Natalie dostaje skurczy, ale nie jest w stanie się dodzwonić do swojego męża, brata, kolegów z restauracji… W końcu dzwoni do matki, z którą ma napięte relacje i której sama nawet nie poinformowała o swojej ciąży. Matka – Donna Berzatto (w tej roli fenomenalna Jamie Lee Curtis) zjawia się i jak to matka przejmuje pełną kontrolę nad sytuacją.
Ten odcinek to jeden z jaskrawych przykładów, jak w „The Bear” zmienił się w jakąś niedorzeczną familijną dramę! Wątek ciąży Natalie był właściwie nieistotny dla akcji – i nagle zostaje wyniesiony na piedestał, bodaj chyba tylko po to, by świetna Jamie Lee Curtis mogła skraść dla siebie cały odcinek i może zgarnąć jeszcze za to jakąś nagrodę Emmy.
Główna historia (rozwój nowej restauracji) została zawieszona na kołku, nie dowiedzieliśmy się też niczego o głównych bohaterach, a jedynie coś na temat relacji Natalie z matką, ale przecież one nigdy nie były kluczowymi postaciami w „The Bear”. Pytanie więc, po co uraczono nas tym odcinkiem?
Kolejny przykład takiego podejścia to odcinek pt. „Napkins”, który w całości jest retrospekcją pokazującą, w jakich okolicznościach Tina (Liza Colón-Zayas) trafiła do The Beef. Nie zrozumcie mnie źle – ten odcinek, to jeden z moich ulubionych! W bardzo przekonujący i ujmujący sposób pokazuje realia poszukiwania nowej pracy przez osoby po 40 roku życia, które nagle odkrywają, że nie pasują do żadnej rekrutacji. A scena w „The Beef”, gdy Tina rozpłakuje się z bezsilności, a może z powodu genialnego smaku kanapki z włoską wołowiną, którą Richie (Ebon Moss-Bachrach) postawił jej „na koszt firmy” i następująca potem szczera rozmowa z Richiem – to absolutne wyżyny III sezonu. Niemniej znów stoimy w miejscu z akcją i cofamy się w czasie…
Ogólna ocena serialu THE BEAR w skali 1-10
(*gdzie 1 – dno/badziewie, a 10 – cud/miód): 6.5
SERIALOVO 
Dodaj komentarz